Terapeutyczna jazda konna

Ma na celu rewalidację specyficznych zaburzeń fizycznych, psychicznych i społecznych. Pozwala połączyć terapię i aktywność fizyczną z zamiłowaniem do koni. Wyrabia u osób niepełnosprawnych nawyk i potrzebę aktywnego spędzania wolnego czasu w kontakcie ze zwierzęciem i przyrodą. Poprawia samoocenę, wpływa na pewność siebie, integruje i aktywizuje społecznie, daje poczucie sprawstwa, satysfakcję i radość, a równocześnie usprawnia motorycznie. Pozwala odczuć jak dobrze jest być samodzielnym.

 

Terapia kontaktem z koniem

Ten rodzaj terapii bazuje na kreowaniu tak zwanej sytuacji terapeutycznej. Obecność konia – niezwykłego, wielkiego, ciepłego i miłego w dotyku zwierzęcia – staje się buforem do nawiązywania relacji z osobami z autyzmem, z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, z niepełnosprawnością umysłową w stopniu głębszym, z osobami wycofanymi. Ponieważ ta forma hipoterapii nie wymaga siedzenia na grzbiecie konia, poddawane są niej również osoby, których deficyty motoryczne uniemożliwiają jazdę na koniu. Pacjenci zyskują między innymi lepszy kontakt społeczny, umiejętność nawiązywania relacji z otoczeniem, poznają zasady społeczne, odczuwają radość, satysfakcję, odprężenie

 

Parajeździectwo

Jazda konna dla osób niepełnosprawnych prowadzona jest dwojako: indywidualnie lub w ograniczonej liczebnie grupie. Uczestnicy mają godzinę czasu na przygotowanie koni do jazdy. Kolejną godzinę spędzają na koniu. Przez cały czas trwania zajęć mogą liczyć na pomoc i fachowy instruktaż. Dodatkowo w indywidualnych sytuacjach jeźdźcy mogą otrzymać wyposażenie pomocnicze w postaci zmodyfikowanych wodzy, siodeł czy strzemion, które w pewnym zakresie ułatwiają niepełnosprawnemu jeźdźcowi utrzymanie się na koniu czy porozumiewanie z nim. Jeźdźcy poznają nie tylko podstawy jazdy konnej, ale także zasady zachowania się w stajni i przy koniu. Wchodzą w bliższe relacje z końmi samodzielnie lub z pomocą czyszcząc je i przygotowując do jazdy.

Mamy ambicję nie tylko dać możliwość osobom niepełnosprawnym czerpania radości z jazdy konnej, ale również stworzyć grupę, którą objęlibyśmy przygotowaniami do zawodów sportowych różnej rangi.




Psycho - pedagogiczna jazda konna

W pracy tą formą hipoterapii wykorzystuję rozmaite przedmioty. A to czasem piłkę, czasem książkę o koniach, tajemnicze woreczki, sprzęt do czyszczenia konia. Od czasu do czasu na zajęcia zawita wesoły królik, albo koń Stefan z wielkimi zębami. Zabawki są środkiem do uzyskania konkretnych efektów. Uczymy się z dziećmi schematu ciała, stosunków przestrzennych, poznajemy kolory, liczymy, poszerzamy słownictwo. Forma zadaniowa zajęć połączona z stymulacją przede wszystkim taktylną, westybularną i proprioceptywną sprzyja integracji sensorycznej poszczególnych zmysłów oraz ogólnemu rozwojowi uczestnika

 

Terapeutyczna jazda konna

Ma na celu rewalidację specyficznych zaburzeń fizycznych, psychicznych i społecznych. Pozwala połączyć terapię i aktywność fizyczną z zamiłowaniem do koni. Wyrabia u osób niepełnosprawnych nawyk i potrzebę aktywnego spędzania wolnego czasu w kontakcie ze zwierzęciem i przyrodą. Poprawia samoocenę, wpływa na pewność siebie, integruje i aktywizuje społecznie, daje poczucie sprawstwa, satysfakcję i radość, a równocześnie usprawnia motorycznie. Pozwala odczuć jak dobrze jest być samodzielnym.

 

Terapia kontaktem z koniem

Ten rodzaj terapii bazuje na kreowaniu tak zwanej sytuacji terapeutycznej. Obecność konia – niezwykłego, wielkiego, ciepłego i miłego w dotyku zwierzęcia – staje się buforem do nawiązywania relacji z osobami z autyzmem, z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, z niepełnosprawnością umysłową w stopniu głębszym, z osobami wycofanymi. Ponieważ ta forma hipoterapii nie wymaga siedzenia na grzbiecie konia, poddawane są niej również osoby, których deficyty motoryczne uniemożliwiają jazdę na koniu. Pacjenci zyskują między innymi lepszy kontakt społeczny, umiejętność nawiązywania relacji z otoczeniem, poznają zasady społeczne, odczuwają radość, satysfakcję, odprężenie

 

Parajeździectwo

Jazda konna dla osób niepełnosprawnych prowadzona jest dwojako: indywidualnie lub w ograniczonej liczebnie grupie. Uczestnicy mają godzinę czasu na przygotowanie koni do jazdy. Kolejną godzinę spędzają na koniu. Przez cały czas trwania zajęć mogą liczyć na pomoc i fachowy instruktaż. Dodatkowo w indywidualnych sytuacjach jeźdźcy mogą otrzymać wyposażenie pomocnicze w postaci zmodyfikowanych wodzy, siodeł czy strzemion, które w pewnym zakresie ułatwiają niepełnosprawnemu jeźdźcowi utrzymanie się na koniu czy porozumiewanie z nim. Jeźdźcy poznają nie tylko podstawy jazdy konnej, ale także zasady zachowania się w stajni i przy koniu. Wchodzą w bliższe relacje z końmi samodzielnie lub z pomocą czyszcząc je i przygotowując do jazdy.

Mamy ambicję nie tylko dać możliwość osobom niepełnosprawnym czerpania radości z jazdy konnej, ale również stworzyć grupę, którą objęlibyśmy przygotowaniami do zawodów sportowych różnej rangi.